Odkładając
Rzeczy
Na miejsce

Breslau i Wrocław – miasto o wielu tożsamościach i dwóch życiorysach, dla których cezurą był okres nazizmu i II wojny światowej. Ich skutki szczególnie dotknęły przedwojenną społeczność niemieckich Żydów w Breslau.

Od połowy XVIII w. ścieżki zawodowe, a niekiedy też osobiste żydowskich i nieżydowskich mieszkańców Breslau zaczęły się intensywnie splatać i przenikać.

Wiele spośród rozproszonych po świecie przedmiotów stanowią pamiątki intymnych momentów z życia rodzinnego, świadczące o bliskiej więzi z miastem.

Od 1790 r. Żydzi na Śląsku, w tym w Breslau, mogli podejmować pracę w przemyśle. Wkrótce wielu stało się właścicielami dóbr ziemskich, banków, firm o międzynarodowej renomie i domów handlowych.

Edykt emancypacyjny z 1812 r. był istotnym krokiem w kierunku przyznania Żydom równych praw obywatelskich w Królestwie Pruskim. W przypadku Breslau umożliwiło to dalszą integrację żydowskich i nieżydowskich mieszkańców miasta, jak również doprowadziło do zmian w podejściu do praktyk religijnych i postaw wobec tradycji.

Żydzi z Breslau byli bardzo aktywni w dziedzinie kultury. Wśród nich znajdowali się rozpoznawalni w kraju pisarze, jak Emil Ludwig, malarze, jak Eugen Spiro, a także muzycy i kompozytorzy, jak Otto Klemperer.

Dzięki Żydowskiemu Seminarium Teologicznemu Breslau od połowy XIX w. był światowym centrum żydowskiej wyższej edukacji religijnej, przyciągającym studentów i wykładowców z całych Niemiec i zagranicy.

W 1933 r. władzę w Niemczech przejęła Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników (NSDAP), na której czele stał Adolf Hitler. W Breslau na ugrupowanie to zagłosowało ponad 40% mieszkańców.

Od czasów prześladowań społeczności żydowskiej w Niemczech w latach 30. XX wieku i wymuszonych emigracji, przez okres II wojny światowej oraz po jej zakończeniu przedmioty żydowskie krążyły i przechodziły z rąk do rąk: skradzione, przywłaszczone, rzadziej ocalone, odnalezione.